1. Ну, я так поняла, что это закличка. Почему? Тут поется, чтобы лил дождь, следовательно, они закликают природу.
2. Фольклор - творчество народа, в котором он описывает свою жизнь, идеалы, принципы и т.д.
Жанры фольклора:
1. Сказки
2. Загадки
3. Потешки
4. Пословицы
5. Поговорки
6. Заклички
7. Песни
8. Скороговорки
9. Былицы
3. Рифма - повтор в двух или более стихах, преимущественно на конце.
Пример рифмы:
"...лей,лей,лей
...не жалей"
Першыню мы знаёмімся з Лаўруком праз успаміны яго маці Тэклі. Яна ўспамінае, якім быў яе сын разумным і прывабным, што нават спадабаўся бяздзетнаму пану Шчубальскаму і той забраў Лаўрука вучыцца ў горад.
Мы даведаліся, што Лаўрук рэдка прыязджаў да сваіх бацькоў. Аднойчы ён прыехаў на Каляды, але прыехаў не ў хату сваіх бацькоў, а да пана Шчубальскага. У той час быў яшчэ жывы бацька Лаўрука Цыпрук. Тэкля і Цыпрук, даведаўшыся, што іх сын прыехаў, кінуліся ў двор да пана: “… доўгі адстайвалі ў кухні, пакуль сын з’явіўся к ім. Шчасцю іх канца не было, калі ўгледзелі яго ў чорных суконных вопратках з бліскучымі гузікамі – якраз асэсар! Праўда, калі маці кінулася яго абдымаць і цалаваць, дык ён засаромеўся крыху і адсунуўся ўбок”. Гэты выпадак ужо настройвае нас на тое, што яшчэ тады, у падлеткавым узросце Лаўрук пачаў цурацца сваіх бацькоў. Пра гэта сведчаць і словы яго бацькі Цыпрука: “Глядзі, як ён ужо смяецца знашай гутаркі ды з нас. Яго падмогу сарока хвастом змяце. Зусім змяніўся твой Лаўручок, як папаў пад панскую апеку”. Так і сталася. Калі старая нямоглая маці прыйшла да свайго сына на Каляды, Лаўрук, канечне, прызнаў яе, але не прыняў, абазваў “шалёнай жабрачкай” і выкінуў за дзверы, перадаўшы праз лёкая тры рублі. Лаўрук, выбіўшыся ў людзі, стаўшы багатым, не мог дазволіць сабе прызнацца перад слугамі, перад іншымі, што яго маці такая старая нямоглая жанчына, якая носіць парванае адзенне, падобная да жабрачкі. Ён падумаў, што і тут грошы вырашаюць усё, і спадзяваўся адкупіцца ад сваёй маці, якая гадавала яго, якая хацела яму толькі лепшага. Але сын не ацаніў яе памкненні, яе любоў, клопат, пяшчоту. Ён не прыняў яе ў такое вялікае свята – на Каляды, калі ўся сям’я збіраецца разам. Лаўрук вінаваты ў тым, што купіўся на грошы, на матэрыяльнае забеспячэнне, забыўшы пра тое, што маці дала яму жыццё, гадавала яго.
<span>Аўтар увёў гэты вобраз Лаўрука ў твор, каб паказаць чытачам, што дзеці не павінны адмаўляцца ад сваіх бацькоў, якія б бацькі не былі. Нашыя бацькі нас выгадавалі, даюць нам адукацыю, заўсёды дапамагаюць у бядзе, і ў радасці. І мы, дзеці, павінны </span>
Ну Егорий народная форма имени (Грегорий)
Природа<span> наділила нас </span>двома вухами<span>, </span>двома очима<span>, </span>але<span> лише </span>одним язиком<span>, щоби ми дивилися і слухали більше, ніж говорили. Сократ.</span>
Родился 20 августа 1749 года . Отец - помещик. Воспитывался в Орловской области , мамками да няньками, которые рассказывали ему легенды да сказки. Мать и отец его были гуманными людьми, поэтому крепостные спасли их от расправы сторонников Емельяна Пугачева. Но Радищев видел и издевательства помещиков над своими крестьянами. Так, сосед его, Зубов, обобрал крепостных до нитки, кормил их из корыта и порол.
В 1756 году Радищев поселился у своего дяди в Москве. Учился у профессоров Московского университета, республиканцев по своим политическим убеждениям.
С 1762 года учится в Пажеском корпусе в Петербурге. Впечатления отразились в его " Записках... " и в " Путешествии из Петербурга в Москву. "
В 1767 был отправлен в Германию учиться на законоведа в Лейпциг. Наблюдал за жизнью Европы, много читал, сопоставлял положение крепостных крестьян ТАМ и в своем Отечестве.
Спустя несколько лет вернулся в Россию и наблюдал за казнью " пугачевцев. "
Комиссия по составлению уложения была распущена, и Радищев работал в Сенате протоколистом. Здесь он и познакомился со злоупотреблениями власть имеющих , и картины избиений крепостных и иных наказаний так и стояли перед его глазами.
Он стал в 1755 военным, но вскоре ушел со службы.
1777 - в Коммерц- коллегии.
1780 - помощник управляющего в таможне, а с 1880 - управляющий.
Но ни продвижение по службе, ни счастливо сложившаяся семейная жизнь не устраивали в полной мере Радищева.
Свои сочинения он наполнял идеями свободы и равенства. Сие проявилось в книге " Житие Ф. В . Ушакова" и в " Путешествии из Петербурга в Москву". Последнее свое произведение он напечатал в количестве 650 экземпляров и раздал почти все своим друзьям. Книга дошла и до императрицы Екатерины Второй, которая назвала ее автора " бунтовщиком хуже Пугачева. " Радищев попал в Петропавловскую крепость. Его приговорили к смерти, но отправили в Сибирь., в Илимский острог в кандалах. Там он пробыл шесть лет, изучал историю края, его культуру. Павел Первый вернул Радищева из ссылки и поселил в деревню Немцово под надзор полиции. Александр Первый совсем его освободил. Радищев работал над составлением законов и составил " Проект гражданского уложения. " Он не отказался от своих взглядов, пытаясь работать во благо простого народа. Но чиновники не разделяли его мыслей
В 1802 году Александр Радищев отравился.