Главные герои:
Томас Гарвей - молодой человек
Биче Сениэль - дочь Нэда Сениэля, построившего судно «Бегущая по волнам»
Капитан Гез - неприветливый и резкий человек, купивший судно у разорившегося Нэда.
Дэзи - племянница Проктора, жена Гарвея
Бутлер - стрелявший в капитана Геза
Доктор Филатр - рассказавший продолжение истории
Фрези Грант - незнакомка, после спасения Гарвея сошедшая на воду и унёсшаяся вдаль по волнам
Только главные герои*)
Ребята! не Москва ль за нами?
Умремте же под Москвой,
Как наши братья умирали!»
___________________________
Изведал враг в тот день немало,
Что значит русский бой удалый,
Наш рукопашный бой!..
Привет моя дорогая крёстная.Как твои дела? как твоё здоровья? У меня всё хорошо.Я очень по тебе соскучилась, приезжай по быстрей, я очень жду тебя.Крепко целую и обнимаю.
Дзеянне твора адбываеца ў былой заходняй Беларусі, якая ў 1921 годзе была аддадзена пад уладу Польшчы. У пачатку аповесці Даніку было ўсяго сем гадоў. Ён па-дзіцячы глядзіць на свет і жыве сваімі дзіцячымі радасцямі і засмучэннямі. Крыўдна, а часам горка і балюча, калі цябе дражняць, асабліва жабраком. Іншы раз можна пацярпець, але найчасцей трэба не даваць сябе ў крыўду, адбівацца, а часам уцякаць плачучы і клікаць на дапамогу маці.
Даніку вельмі хочацца ў школу. Яна вабіць хлопчыка новым незнаёмым светам, якім жывуць старэйшыя вучні, а яшчэ вельмі хочацца абуць новыя бліскучыя боцікі (першыя ў жыцці!), што мама купіла да школы. У канцы аповесці Даніку дванаццаць гадоў і сярод аднакласнікаў вылучаецца асаблівымі здольнасцямі да навукі. Ён не можа мірыцца з тым, што ў школе дзеці вучацца на чужой мове, што багатыя яго аднакласнікі насміхаюцца з беднасці.
Вялікі ўплыў на Даніка аказалі ўмовы жыцця, а таксама дарослыя. Яму пашчасціла сустрэцца з цудоўнымі настаўнікамі: вясковым чалавекам Міколам Кужалевічам і польскай настаўніцай пані Мар'яй. Мікола Кужалевіч адкрыў Даніку сілу еднасці, братэрства працоўных, гаварыў пра нацыянальную годнасць беларусаў. Пані Мар'я абудзіла любоў і павагу да польскага народа, паказала Даніку працоўную Польшчу, багацце яе літаратуры і мовы. Прайшоў час — і ўжо сам Малец гуртаваў вакол сябе аднакласнікаў, дзяцей беднаты, каб усе трымаліся адзін аднаго.
Але жыццё сутыкала героя і з іншымі настаўнікамі, такіх, як Цаба, Рузя, Дулемба. Хлопчык не мог назваць іх сваімі настаўнікамі, бо тыя ненавідзелі вучняў, абражалі іх, асабліва і пагардліва ставіліся да дзяцей беларусаў.
І галоўны герой аповесці сам стаў вучыць сваіх равеснікаў чытаць на роднай мове. Хлопец многа думаў, аналізаваў убачанае і пачутае, шукаў адказы на пытанні, якія ставіла перад ім жыццё. Таму ў канцы аповесці Данік — не проста хлопчык, а сын свайго народа і ратавальнік сваёй роднай мовы .
После того как Тыбурций и Валек исчезли из подземелья, прошло много лет .И однажды они встретились на улицах города .Они не узнали друг - друга, но потом им напомнило что-то родное. И Валек крикнул : ,,Вася! ”И на этой минуте встречи, они узнали своих старых друзей. И весь вечер они провели у моря, вспоминая прошлое и то- что сними случилось зато время когда они расстались .Вася рассказывал, что он пошел по стопам отца и стал судьёй .А Валек рассказывал, что он ходил по миру и искал новую жизнь .Вася предложил остаться ему остаться в городе .
<span>И после этого они не разлучались.</span>