только читал
Повесть «Тарас Бульба» переполнена самыми разными событиями, среди которых есть и смешные, и грустные, и торжественные.
Смешными можно считать эпизоды приезда сыновей из бурсы, въезд Тараса с сыновьями на Сечь.
Печальные эпизоды — прощание сыновей с матерью, смерть Андрия.
Торжественные эпизоды — прощание запорожцев с Сечью, речь Тараса о товариществе, казнь Остапа и гибель Тараса.
Нельзя
без волнения читать о том, как воюют запорожцы под Дубно, как
героически сражались Остап и Андрий. Такое же чувство вызывают эпизоды,
связанные с любовью Андрия. Мы понимаем,, что любви нет места в суровой
жизни Сечи, романтическая натура Андрия неизбежно вступи в противоречие с
общей жизнью.
Волнение вызывают эпизоды, в которых рассказываете о
товариществе, о том высоком чувстве, которым рукоаодствовались козаки в
своей жизни.
2. А. П. Чехов, вспоминая «Тараса Бульбу», назвал
Гоголя «царем степи». Чем, по вашему мнению, заслужил писательстоль
высокую оценку? Опишите Сечь такой, какой впервые увидели ее Остап и
Андрий. Каковы ваши впечатления от описаний степи?
А.П. Чехов
действительно имел основания назвать Гоголя «царем степи»: только
человек, знающий, понимающий степь, мог так её описывать.
Описание
степи дается во II главе. Оно поражает обилием деталей, из которых
создается общая картина: цветы, птицы, звуки, запахи - всё это прекрасно
в степи. Степь дает возможность козаку ощутить величие мира, вздохнуть
свободно. Эту безграничную свободу и широту ощущает и читатель.
Еще
читателю передается чувство автора, заключенное эмоциональном лирическом
отступлении: «Черт вас возьми, степи, как вы хороши!»
Прочитав
описание степи, осознаешь, что Гоголь действительно мастер языка: текст
живой, наполненный звукам! красками. Влияние степи на героев было
гармонически они ощущали себя частью её. Поразительно также описанных
размеров степи: «Путешественники ехали без всяких приключений. Нигде не
попадались им деревья, все та же бес конечная, вольная и прекрасная
степь».
Три последних эпитета содержат авторскую оценку.
После
длительного путешествия Остап и Андрий впервые увидели Сечь. Козаки
въехали там, где располагались мастеровые, обеспечивающие одеждой и едой
Сечь, «умевшую только гулять да палить из ружей».
Свободу жизни символизировала фигура спящего на дороге козака, вызвавшая одобрение Тараса Бульбы.
Только
после этого они увидели саму Сечь. Нигде не был заборов, территория
Сечи не охранялась. Сечь наполнял большое количество людей, лица которых
говорили О ТОМ, что они закаленные воины.
В мирное время козаки жили весело: звучала музыка, люди плясали.
Все увиденное произвело сильное впечатление на молодых людей.
Без денег человек бездельник.Бог дал, бог и взял.В одно ухо вошло, в другое вышло.Два сапога — пара.<span>Дело мастера боится.</span>
Туған күні
1897 жыл, 28 қыркүйек
Туған жері
Шыңғыс болысы, Семей уезі, Семей облысы, Ресей империясы (қазіргі кезде - Абай ауданы, Шығыс Қазақстан облысы, Қазақстан)
Қайтыс болған күні
1961 жыл, 27 маусым (63 жас)
Қайтыс болған жері
Мәскеу, КСРО
Азаматтығы
 Ресей империясы → КСРО
Ұлты
қазақ
Мансабы
прозаик, ақын, драматург, жазушы және ғалым
Бағыты
социалистік реализм
Жанры
роман
Шығармалардың тілі
қазақша
Марапаттары

Мұхтар Омарханұлы Әуезов – қазақтың ұлы жазушысы, қоғам қайраткері, ғұлама ғалым, Қазақстан ғылым академиясының академигі (1946), филология ғылымдарының докторы, профессор (1946), Қазақ КСР-нің еңбек сіңірген ғылым қайраткері (1957).[1]
Өмірбаяны
Ол қазіргі Шығыс Қазақстан облысыныңАбай ауданындағы Бөрілі деген жерде 1897 жылы 28 қыркүйекте туған. Мұхтардың атасы Әуез ескіше сауаты бар, араб, парсы, ортазиялық түркі әдебиетімен таныс болған. Мұхтар бала кезінде атасының үйретуімен арабша хат таниды. Мұхтардың әкесі Омархан да, атасы Әуез де Абай аулымен іргелес отыратын, құдалы, дос-жар адамдар еді. 1908 жылы Семейдегі Камалиддин хазірет медресесінде оқып, одан кейін орыс мектебінің дайындық курсына ауысады. 1910 жылы Семей қалалық бес кластық орыс қазына училищесіне оқуға түсіп, соңғы класында оқып жүргенде «Дауыл» атты алғашқы шығармасын жазады.
Училищені 1915 жылы аяқтап, Семей қалалық мұғалімдер семинариясына түседі. Семинарияда оқып жүріп Шәкәрім Құдайбердіұлының «Жолсыз жаза» дастанының негізінде «Еңлік-Кебек» пьесасын жазып, оны 1917 жылы маусым айында Ойқұдық деген жерде сахнаға шығарады.

Мұхтар Омарханұлы Әуезов құрметіне шығарылған марка
Ресейдегі саяси төңкерістер Әуезов өміріне үлкен өзгерістер әкеледі. Ол Семейде «Алаш жастары» одағын құрып, түрлі үйірмелердің ашылуына ұйытқы болады. Жүсіпбек Аймауытовпен бірігіп жазған «Қазақтың өзгеше мінездері» аталатын алғашқы мақаласы 1917 жылы 10 наурызда «Алаш» газетінде басылды. 1918 жылы 5-13 мамырда Омбы қаласында өткен Жалпы қазақ жастарының құрылтайына қатысып, оның орталық атқару комитетінің мүшесі болып сайланады. Әуезов жазушы Жүсіпбек Аймауытовпен бірлесіп, Семейде «Абай» ғылыми-көпшілік журналын шығаруға қатысады. 1919 жылы семинарияны бітіріп, қоғамдық-саяси жұмысқа араласады. 1919 жылы желтоқсанның төртінде Семейде большевиктер билігі орнап, Әуезов Семей губревкомының жанынан ашылған қазақ бөлімінің меңгерушісі және «Қазақ тілі» газетінің ресми шығарушысы болып тағайындалады. 1921 жылы қараша айында Қазақ АКСР-і Орталық атқару комитетінің (ОАК) төралқа мүшелігіне сайланып, онда кадр мәселесімен айналысады
Самый главный смысл сказки, которая называется Огниво в том, что любому человеку всегда может помочь его находчивость, и путь она даже будет неординарной, но это всегда будет выход из любой неординарной ситуации или проблемы.