"Ночь перед Рождеством" Так называется знаменитый рассказ Н.В. Гоголя. Он посвящён празднику Рождества Христова. Начинается рассказ с описания зимней ночи.Ночь была ясная, звёздная.Месяц ярко светил добрым людям.Снег скрипел под сапогами.Молодёжь, парубки и девчата, наряжались,и бежали друг к другу в гости,колядовать и славить Христа.Дальше среди всей этой праздничной ночи, Гоголь рассказывает о ведьме верхом на метле.Какая фантастическая картина! Именно эти волшебные картины понравились мне в рассказе Гоголя:похищение чертом месяца, полёт Вакулы к царице,сценка с живыми варениками.Самый яркий эпизод в рассказе,на мой взгляд,- похищение чертом месяца.Это целая комедия!Чёрт крался, общёгся,сосал пальцы,кривлялся, прятал месяц в карман,болтал <span>ногами и пугал народ.<span>Гоголь пишет:"Чудно устроено на нашем свете!". И действительно,автору удалось создать у читателей впечатление об этой весёлой,фантастической Ночи перед Рождеством.</span></span>
Сначала мальчик просто собирал в портфель свои принадлежности. и вдруг из тетради выскальзывает нож. мальчик в одно время испугался и удивился. надо быть осторожно с острыми вещами!
Базаров-нигилист. кирсанов-консерватор.
у каждого из них разная манера поведения,речи.
базаров не любит,не искусство,ни музыку,ничего духовного,он считает это пустой тратой времени. кирсанов видит и ценит красоту в природе,картинах и т.д.
вообще у них во всем различаются точки зрения,поэтому они спорят
У аповесці "Сотнікаў", як і ў большасці твораў В. Быкава, узнімаецца
праблема асабістай адказнасці чалавека за лёс іншых людзей, высвятляюцца
прычыны маральнага падзення, здрадніцтва адных і духоўнай велічы,
высакароднасці другіх. Аўтар даследуе пытанне, на што здольны чалавек ва
ўмовах, "калі магчымасці абараніць жыццё вычарпаны ім да канца і
прадухіліць смерць немагчыма". Цэнтральнымі героямі аповесці з'яўляюцца
партызаны Сотнікаў і Рыбак. У барацьбе з ворагам яны не навічкі. Сын
героя грамадзянскай вайны, камандзір батарэі Сотнікаў ваяваў на фронце,
трапіў у палон, цудам вырваўся з яго і прадоўжыў барацьбу ў партызанскім
атрадзе. За плячыма старшыны стралковай роты Рыбака франтавыя баі,
акружэнне, удзел у партызанскім руху. Лёс асабліва зблізіў герояў твора
пры выкананні задання па здабычы для партызан харчоў. Ідучы на выкананне
задання, яны па-рознаму рэагуюць на будучую небяспеку, і здаецца, што
дужы, энергічны і кемлівы Рыбак больш здольны на подзвіг, чым фізічна
слабы і хворы Сотнікаў. Але калі Рыбак, які ўсё жыццё "ўхітраўся знайсці
які-небудзь выхад", унутрана гатоў да здрады, то Сотнікаў да апошняга
ўздыху застаецца верным абавязку чалавека і грамадзяніна. Героям твора
не ўдалося выканаць апошняе партызанскае даручэнне: яны трапілі пад
абстрэл паліцаяў і, хаваючыся ад іх на гарышчы ў хаце Дзёмчыхі, былі
ўзяты ў палон. Перад смяртэльнай пагрозай Сотнікаў і Рыбак паводзяць
сябе адпаведна сваім характарам і ідэйным перакананням. Сотнікаў з
гонарам праходзіць праз цяжкія выпрабаванні і ў самай бесчалавечнай
сітуацыі застаецца чалавекам, адданым Радзіме, верным сваім высакародным
ідэалам. Ён, безумоўна, жадаў бы загінуць у баі і амаль "ужо
зайздросціў тысячам тых шчасліўцаў, што знайшлі свой канец на шматлікіх
палях баёў". Але гэта стала немагчымым. І таму ў ноч перад пакараннем
Сотнікаў думае не пра сябе, а кіруецца высокімі маральнымі прынцыпамі,
думае пра тое, як выратаваць Дзёмчыху і старасту Пётру. Запатрабаваўшы
следчага, ён заявіў: "Я - партызан, астатнія тут ні пры чым". На жаль,
гэта прызнанне не падзейнічала на катаў: раніцай з пяці падрыхтаваных
для павешання петляў засталася свабоднай толькі адна, прызначаная для
Рыбака. Паводзіны Рыбака ў крытычнай для яго жыцця сітуацыі іншыя. Не
будучы нягоднікам, перакананым здраднікам і ворагам, ён любымі магчымымі
сродкамі (нават смерцю таварыша) хоча захаваць жыццё. Рыбаку здаецца,
што, застаўшыся жывым, ён зможа ашукаць ворагаў, уцячы да партызанаў і
прадоўжыць там далейшую барацьбу з акупантамі. Аднак сітуацыя, у якой
апынуўся герой твора, вымушае яго крок за крокам дагаджаць і ўступаць
каварнаму і бязлітаснаму ворагу, хітраваць і выкручвацца перад ім,
думаць толькі аб сабе, ігнараваць інтарэсы іншых і, нарэшце, скаціцца ў
духоўную бездань. Зразумеўшы жахлівасць свайго здрадніцкага становішча,
Рыбак спрабуе павесіцца (у прыбіральні), але гэтаму перашкодзілі
абставіны. І тады герой твора спрабуе апраўдаць свае дзеянні, вінаваціць
за гэта не столькі сябе, колькі жорсткія ваенныя ўмовы, ненавісны
вайсковы лёс і нават Сотнікава, хвароба і раненне якога нібыта паслужылі
асноўнай прычынай іх палону. Аповесць "Сотнікаў" вызначаецца глыбокім
філасофскім роздумам аб жыцці і смерці, аб чалавечым абавязку і
гуманізме, якія несумяшчальныя з любымі праявамі эгаізму. Паглыблены
псіхалагічны аналіз кожнага дзеяння і руху герояў, кожнай іх думкі і
слова - адна з вызначальных рыс твора. Вялікая духоўная моц Сотнікава
заключаецца ў тым, што ён, пастаўлены перад выбарам жыцця і смерці,
здолеў прыняць смерць і тым самым паказаў веліч чалавечага духу,
нязломнасць характару, непахісную веру ў будучыню людзей.<span>
</span>
Иван Дмитрич Червяков.<span>Мое отношение к этому герою - положительное и немного с жалостью. Он старался извиниться, но не смог, из за того, что Бризжалов по его мнению "Фанфарон"... Он был роним и умер из за этого
Бризжалов. -Моё отношение к нему - отрицательное. Он не смог понять Ивана и тем самым как бы его "убил". Он Говорил что всё забыл и гнал его, как надоедливую муху.
Вот всё что я могу. Если что не сердись)</span>