От слова "лесть", "прельщать". Такие письма рассылал Емельян Пугачев и Стенька Разин, чтобы "сманить" на свою сторону часть населения, собрать большее число восставших. В этих письмах было много обещаний, что будет, если они присоединяться к восстанию и т.д.
Перикл - стратег в Афинах, занимался почти всю жизнь государственными делами.
В 1222—1236 Волжская Булгария подвергалась нападениям монгольских войск (первой на западном направлении их экспансии), закончившимся разгромом государства,и присоединением территории к Монгольской империи
В июле 336 года до н. э.<span> на македонский престол вместо убитого </span>Филиппа<span> вступил его сын </span>Александр<span>. В </span>335 году до н. э.<span> Александр стал готовиться к восточной кампании против персов. С этой целью он отозвал </span>Пармениона<span> из </span>Малой Азии<span>, что было воспринято персидским командованием как отказ македонцев от агрессивных планов. Персы не приняли мер для обороны малоазийского побережья.
</span>
Пры вялікім князі Вітаўце Беларускае гаспадарства стала найбуйнейшай
еўрапейскай дзяржавай. Але цяжкі і напружаны быў шлях гарадзенскага
князя да вялікага пасаду, славы і велічы. Доўгі час змагаўся ён са сваім
стрыечным братам Ягайлам, Альгердавым сынам, які ў 1382 годзе забіў
ягонага бацьку Кейстута. Трапіўшы да Ягайлы ў палон, Вітаўт здолеў уцячы
з Крэўскага замка.
Урэшце пасля шэрагу палітычных манеўраў ён дамогся свайго і Ягайла мусіў саступіць Вітаўту вялікі пасад з умовай васалітэту.
Пра веліч асобы Вітаўта асабліва сведчаць ягоныя геапалітычныя
інтарэсы. У часе яго княжання Беларускае гаспадарства мела трывалыя
дыпламатычныя дачыненні літаральна з усімі заходнеэўрапейскімі краінамі,
а гэтаксама Асманскай Турцыяй, Крымскім ханствам і Маскоўшчынай. Пра
многае гаворыць і той факт, што імператар Святой Рымскай імперыі
германскай нацыі Сігізмунд І і сам папа рымскі Марцін V, шукаючы
Вітаўтавай падтрымкі ў змаганні з гусіцкай Чэхіяй, прапанавалі яму
каралеўскую карону.
<span>
Згода Вітаўта прыняць карону з рук імператара сведчыла не толькі пра
аўтарытэт нашае дзяржавы і вялікага князя ў Эўропе, але й пра завязванне
новага вайскова-палітычнага хаўрусу Вялікага Княства Літоўскага са
Святой Рымскай імперыяй. Гэта, натуральна, вельмі напалохала ворагаў
Беларусі, найперш польскіх магнатаў, якія як агню баяліся далейшага
ўмацавання нашае дзяржавы. У канцы верасня 1430 года на каранацыю нашага
гаспадара ў сталіцу Вялікага Княства з’ехаліся шматлікія госці: вялікі
князь маскоўскі, князь мазавецкі, перакопскі хан, валахскі гаспадар,
паслы візантыйскага імператара, мітрапаліт Фоцій, магістры прускі і
лівонскі ды многія іншыя. Усе цярпліва чакалі, пакуль састарэлы Вітаўт
паправіцца ад хваробы і ўстане з ложка. Але лёс распарадзіўся інакш: 27
кастрычніка ён памёр у Троках. Што ж да кароны, якую везлі з Нямеччыны ў
Вільню, то ёсць версія, нібыта палякі, дачуўшыся пра цяжкую хваробу
Вітаўта, асмялелі і перахапілі яе па дарозе, абабраўшы пры гэтым да
ніткі і імператарскіх паслоў.</span>