Главные герои произведения: Мария Троекурова, Кирилла Петрович Троекуров, Владимир Дубровский. Сюжет: В романе Пушкина идёт речь о богатом помещика Кирилле Троекурова. Он дружил со своим соседом Андреем Дубровским. Далее между ними происходит конфликт, который постепенно переходит во враждебность. Троекуров отбирает у Дубровского его поместье Кистеневку. После таких событий Андрей умирает. Его сын Дубровский Владимир поджигает Кистеневку и становится разбойником. В дальнейших событиях Владимир под видом учителя французского языка попадает в дом Троекурова и влюбляется в его дочь-Марию. Но Кирилла Петрович Троекуров решается отдать Марию за князя Верейского. Владимир всячески пытается помешать этому, но опаздывает. Мария из за кляютвы отказывает ему. Владимира пытались поймать, но он успел скрыться за границей
Ассоль-прекрасная милая девушка, в детстве пережила большой поворот судьбы со своим отцом, он растил ее как единственную свою дочь. Однажды Ассоль побежала гулять в лес и захваченной интересной игрой не заметила что на древесном пне сидит мужчина, который был увлечен своей задумчивостью. Он предсказал ей что та, встретит своего единственного, который найдет ее и приедет к ней на Алых парусах. Мне Ассоль очень нравится своей красотой, милостью и добротой.
Бацька мой быў ляснічы. І дзед быў ляснічы і прадзед. І ўсе мае дзядзькі з бацькавага боку былі ляснічыя, лесаводы або яшчэ нейкім чынам былі звязаны з лесам і з навукай аб лесе. Стварылася вялікая лясная дынастыя, і нават мой малы пляменнік толькі і трызніць, што аб дзедавай прафесіі.З гэтай дынастыі адзін я, на гаротнае засмучэнне бацькі і дзеда, выявіўся вырадкам. Стаў мастаком-анімалістам. Тым, хто малюе звяроў.Тата прымірыўся з гэтай здрадай толькі пасля таго, як, па доўгім роздуме, пераканаў сябе, што звяры – гэта таксама лес, што я аддаю перавагу замалёўкам у лесе, а не ў звярынцы. Ну, і яшчэ пасля таго – гэта, урэшце, справы не датычыцца, – калі работы мае да нябёс расхваліў славуты анімаліст Васіль Аляксеевіч Ватагін.Але справа не ўва мне і не ў маёй працы. Яна сама гаворыць за сябе на выстаўках і ў музеях. Гаворыць менавіта столькі – ні болей ні меней, – сколькі мне ўдалося ў яе ўкласці. І настолькі, наколькі дазволілі мае здольнасці.Справа ў тым, што з-за спецыфікі гэтай справы дом мой вечна быў поўны рознымі жывёлінамі. Пад ложкам мелі кватэру вожыкі, чарапахі, марскія свінкі. На ўсіх падаконнях акварыумы з рыбкамі розных парод (за імі, досыць беспаспяхова, спрабаваў паляваць мой сіямскі кот Васіліск). У доме – а ён у мяне на ўскраіне – заўсёды было некалькі сабак рознай пароды. У розныя часы жылі ў мяне ваўчаняты, малыя лісы, фенек, шчанюк чыты або гепарда. Дый ці мала яшчэ чаго! Не было толькі таго няшчасця, якое здарылася з нямецкім пісьменнікам Бёлем: у маёй ваннай ніколі не жыў бегемоцік. А так усякай жыўнасці хапала. І так, наколькі я памятаю, было з першай хвіліны, у якую я пачаў усведамляць сябе.Успамінаю стары-стары, з дубовых брусоў складзены дом лясніцтва наводдаль ад нашага, і як восенню ён бываў укрыты звонкім і спявучым чырвоным лісцем, і як пазней, у зазімкі, пяшчотна серабрыўся яго шчапяны дах. І гэтае срэбра дымела і выпаралася на сонцы, і рэдкія кроплі падалі на ўспацелыя халодным потам гарбузы ў падстрэшку.З нашага мезаніна былі відаць двухпавярховыя, з галерэямі, пуні, жораў студні, велічэзная сонна-кашлатая адрына. І яшчэ ўзятая ў зруб крынічка пасярэдзіне паплаўца. І – з правых вокнаў – стары мяшаны гай за домам лясніцтва, а вышэй, на градзе, медзянастволы мачтавы Зафееўскі бор, што цягнуўся на многія дзесяткі кіламетраў і вечна шумеў, памахваў небу.А за вокнамі быў паплямаваны купамі дрэў поплаў, які спускаўся да старыка, а за старыком зноў ішлі паплавы і старыкі. Старыкі і паплавы, на якіх сям-там высіліся векавыя , сінія ад далечыні дубы. Недзе там, за апошнімі дубамі, дужа далёка, быў Дняпро і на другім беразе, калі праплысці чаўном кіламетры два, гарадок, у які ездзілі купляць неабходнае і, часамі, у госці.Там мінула маё дзяцінства, і я ніколі не езджу туды. Бо ведаю, якой тугой сустрэне мяне гэты куток, у якім я ўжо нічога не пазнаю, калі нават і злітаваўся з яго агонь вайны. Але нават калі і злітаваўся – там набудавалі, перарабілі, высеклі і насадзілі, а я хачу, каб ён заставаўся такі, які ён стаіць у маіх вачах: самы найлепшы для мяне куток Беларусі, якая для мяне зноў-такі найпрыгажэйшая ў свеце зямля.Я паеду туды, хіба што адчуўшы набліжэнне канца, калі чалавек адчувае неадольную цягу аб’ездзіць усе мясціны, дзе калісьці жыў, тое, што прымушае шпака перад адлётам, з якога можна не вярнуцца, наведаць родную шпакоўню; тое, што прымушае мядзведзя абысці ў апошні раз свае ўладанні; тое, што яднае нас з усімі птушкамі і звярамі ў адзіным коле існага. І тады я зноў убачу бацьку на кані і палясоўшчыкаў, што рагочуць з ягоных грубаватых жартаў. І старога Марку, які вучыў мяне вабіць цяцерак, проста так, каб убачыць іх, і вучыў нацягваць на след і стойку сабаку, і браў з сабою на старыкі лавіць велічэзных бронзавых ліноў. І матку ўбачу, як спрытна яна кіруе таратайкай, запрагае каня, доіць карову або зімовай ноччу – было раз такое – страляе з ганка па ваўчынай гайні, якая хацела сцягнуць сабаку або ўдзерціся ў Маркаву аўчарню.
Произведение Гавриила Топольского "Белый Бим Черное Ухо" учит нас доброте и милосердию, преданности и верности.Большой город. Одинокий мужчина и преданный пес проживают в одной квартире. Они очень привязаны друг к другу. Но заболевшего хозяина увозят в больницу. Он успевает сказать Биму одно только слово "Ждать!" И пес понимает его и ждет.
К сожалению, вокруг немало злых и неприятных людей, они встречаются на пути Бима в образе соседки, ненавидящей собак, злосчастного коллекционера собачьих ошейников, горе-охотника из небольшой деревушки, в которой волей судьбы оказался бедный Бим.
Но к счастью, добрых и отзывчивых людей на свете больше, и они, как могут, помогают бедной собаке.
Произведение Гавриила Топольского "Белый Бим Черное Ухо" учит нас доброте и милосердию, преданности и верности. Жаль, что на пути собаки, временно оставшейся без хозяина, встречаются жестокие и бессердечные люди. К счастью, хороших людей намного больше. Они приняли самое активное участие в судьбе Бима и его хозяина. Повесть учит нас преданно дружить, показывает, что ненависть и предательство - самые низкие черты характера. Мальчик, столкнувшийся с жестокостью взрослых, восстает против нее, его устами звучат самые главные слова, призывающие нас к добру и милосердие, сочувствию и сопереживанию.