Первое. Сироты Настя и Митраша сами ведут хозяйство.
2.Их посильная помощь односельчанам.
3.Поход за клюквой на Блудово болото.
4.Спор о дальнейшем пути.
5.Каждый ушёл в свою сторону.
6.Рассказ о волках и Сером помещике.
7.Митраша вязнет в Слепой елани.
8.Настя и "палестинка".
9.Поиски брата.
10.Собака Травка спасает мальчика.
11.Смерть Серого помещика.
<span>12.Ночёвка в лесу и возвращение в свою деревню.
</span>
Рассказ "Забуксовал" заставляет задуматься о том, что в произведениях литературы заложен намного более глубокий и серьезный смысл, чем об этом говорят на уроках литературы. И далеко не всегда этот смысл учитель может помочь раскрыть ученику. Иногда должно пройти тридцать лет, как это произошло в рассказе, чтобы взрослый человек задумался: а всё ли правильно ему объясняли в школе?
План к этой сказке можно составить такой:
1). Хорошо жилось детям с отцом в королевском дворце.
2). Появление мачехи, ее козни.
3). Жизнь Элизы в крестьянском доме. Превращение братьев в белых лебедей.
4). Мачеха вредит Элизе. Король не признал в ней дочь.
5). Приключения Элизы в пути. Встреча со старушкой.
6). Встреча с братьями - лебедями.
7). Братья и Элиза сплели сеть, и, став лебедями, понесли в ней девушку в чужую страну.
8). Грозу они пережили, стоя на небольшом утесе посреди моря.
9). Сон Элизы, в котором фея рассказывает ей, как можно спасти братьев.
10). Элиза начала вязать рубашки из крапивы братьям.
11). Встреча с королем. Король увез Элизу в свой дворец.
12). Элизу должны сжечь на костре за то, что она ночами рвала крапиву на кладбище.
13). Элиза накинула рубашки на братьев, заклятие спало. Пир во дворце у короля.
Ёсць старая, як свет, ісціна: мінулае павінна вучыць нас, як жыць сёння. I хто гэтага не ўсведамляе, асуджаны на нябыт. Пароль неўміручасці, гарантыя і падмурак будучага -памяць пра мінулае, веданне яго. Галоўны герой рамана М. Зарэцкага «Вязьмо» Сымон Карызна так усведамляе свой крах і трагедыю: «Няма мінулага ў мяне... разумееш? Будучыня - глупства, а галоўнае - мінулае... Звычайна кажуць іначай, а ў мяне, наадварот, акураттак... Няма на што абаперціся, каб ступіць у будучыню... Няма падставы, які кажуць, будучыні...»«Знішчыць нашы ўсе сляды, каб не ведалі і ўнукі, хто такія іх дзяды» - такі «вір ашукі» ўсіх заваёўнікаў, што ішлі «мілы край наш зваяваць» (Якуб Колас). Любая таталітарная сістэма таксама ставіць на мэце «нашы скарбы апаганіць, душу вынесці на здзек». I вынішчэнне душы найперш пачынае з вынішчэння памяці народа, з разрыву самых моцных повязяў паміж вякамі і пакаленнямі.«Хто згубіў памяць - згубіў усё», - папярэджвае нас У. Караткевіч. Даследчыкі сівой мінуўшчыны бачаць сваё прызначэнне, паводле слоў Караткевіча, у тым, каб нанава ствараць свой народ, у якога некалі, адбіраючы яго край, разбураючы яго гнёзды, адабралі і памяць. Памяць пра мінулае ёсць памяць пра будучыню.«На гістарычных сюжэтах я стварыў сваю матрыцу будучага... Кожны гістарычны сюжэт - гэта адкрытая размова з сучаснікам» - так пра сваё пісьменніцкае крэда сказаў сам У. Караткевіч. Ён «размаўляе» з намі пра многае. Яго кнігі - гэта кнігі не толькі і не столькі пра паўстанні, войны, змаганні, колькі кнігі пра годнасць і гонар, «о подвигах, о доблести, о славе», пра тое, што трэба жыць не прыніжаючы і не прыніжаючыся.Мінулае ў кнігах У. Караткевіча вучыць нас, што гонар і годнасць чалавека ў тым, «каб быць незалежным з моцнымі, роўным з роўнымі, памяркоўным для ніжэйшых. У гым, каб быць добрым для жанчын, дзяцей, слабых, пераможаных. У тым, каб быць літасцівым да звяроў...».<span>Разам з Алесем Загорскім, героем рамана «Каласы пад сярпом тваім», і мы ўсведамляем, што ёсць самае страшнае, «страшней за чуму, вайну, страшней за ўсё на свеце». Гэта - няволя, прыгон, бо яго выявай з'яўляецца рабская псіхалогія, а не толькі галеча і фізічнае вынішчэнне народа. Духоўнае вынішчэнне намнога страшнейшае. Не ўсведамляць гэта - знішчыць будучыню, бо «ў рукі галодных беднякоў будуць аддадзены ворагі ўсіх краін, бо прыніжаны будуць самыя магутныя». I адданне тое і прыніжэнне заўсёды адбываецца з «сякерай пры дрэве».</span>
У сапожника качество обуви разное как и у художника качество картин.Но сапожник не всегда делает хорошую обувь а художник больше старается.Лично моё мнение.